Ondertussen al even geleden, maar nog steeds de gebeurtenis die mijn leven het meest op z’n kop zette: eind oktober 2017 kreeg ik te maken met een zware burn-out. Een parentale burn-out, met oorzaak in het gezinsleven in plaats van op het werk. Maar ik weet nu dat dat eigenlijk niet zoveel uitmaakte, wat de grootste oorzaak was. Het totaalplaatje van mijn leven zat gewoon niet goed. Echt niet.

Had ik dat dan niet zien aankomen? Ja en nee. Er waren in de aanloop naar die burn-out natuurlijk zeer veel signalen geweest dat het niet zo goed met mij ging. Maar ik wou die niet zien. Ik was ook helemaal niet klaar om die te zien op die moment.

Mijn oudste dochter was op die moment 4 jaar. Mijn jongste 21 maanden. Op zich had ik wel door dat er iets niet klopte. Ik genoot immers totaal niet van dat moederschap, dat was een hel. Ik zag m’n meisjes wel graag, daar zat ‘t’ m niet. Maar alles wat daar bij kwam, en dan vooral de (toen nog onbekende) emotionele kant, help.

Een paar keer gedurende het jaar voorafgaand aan m’n burn-out vertelde ik aan een aantal mensen dat ik dat moeilijk vond, en niet leuk. Dat het me soms zo overweldigde. Ik kreeg dan altijd te horen: “Ja dat is zo, het leven is zwaar met 2 kindjes” of “Het hoort er gewoon bij”. Het was natuurlijk allemaal goed bedoeld om mij een hart onder de riem te steken, maar daardoor dacht ik dat al mijn alarmsignalen gewoon normaal waren. Dat dat nu eenmaal was wat het was, mama zijn van 2 kindjes. Niks aan te doen.

Totdat ik op een bepaald moment op het werk een huilbui kreeg. Op het toilet, want in het openbaar wenen dat kon niet. En nog één. En ik vloog al eens uit tegen een collega.

Toen wist ik eindelijk: dit is niet normaal. Ik had m’n werk altijd graag gedaan. Wenen thuis dat had ik ondertussen ruimschoots aanvaard, maar wenen op het werk was het grote alarmsignaal dat het niet ok was.

Dat was het begin van ik die wat leerde luisteren naar mezelf en naar m’n lichaam.
Een zeer boeiende tocht, ik vertel er hier de komende tijd wat meer over.
Ik wandel ‘m nog steeds 🙂