Zo die dagen tijdens een burn-out, hoe vul je die dan als er eigenlijk niks meer gaat?

De eerste weken deed ik elke dag ongeveer hetzelfde. In de voormiddag gaan lopen of wandelen in de natuur. ik had het ‘geluk’ dat sport of beweging bij mij nog steeds mogelijk waren. Qua uithouding ben ik nooit gecrasht, wel mijn en ogen en dus mijn concentratievermogen.
Die beweging werd gevolgd door een theetje van meer dan een uur ofzo op m’n terras of in m’n zetel. En in de namiddag een lang bad. Als ‘s avonds mijn kinderen thuis waren dan ging ik op m’n bed liggen tot ze gegeten hadden en sliepen, of ik ging weer naar buiten om wat te wandelen. Elke dag opnieuw.

Na een aantal weken kon ik er al wat yoga bijnemen in groep. Dat deed wel deugd, want ik kon onder de mensen komen en toch putte mij dat niet compleet uit. En die mensen hadden ook geen vragen of oordelen, het was gewoon een yogaklas. Sommige weken ging ik wel 4-5 keer. Me creatief bezigheid ging vanaf die moment ook weer wat. Ik begon terug te schilderen, te tekenen en te schrijven.

Na een kleine 2 maanden probeerde ik terug een korte autorit te maken en een (heel) kort bezoekje aan de supermarkt te brengen. Ik had altijd en overal mijn op maat gemaakte oordoppen mee, om mezelf te beschermen.

Die eerste maanden waren zeker geen gemakkelijke periode. Maar ik leerde wel heel duidelijk mijn energiegevers en energievreters kennen. Tijd in de natuur werd bijna iets magisch, ik knapte daar zo van op. Als ik ergens naartoe moest, dan ging ik altijd met de fiets in plaats van de auto. Hoewel het winter was, was het dat of niet gaan. Van een rit met de fiets kreeg ik energie. Van een autorit moest ik 2 dagen recuperen.

Moeite om dat te aanvaarden heb ik eigenlijk niet echt gehad. Ik had al snel door dat ik er best gewoon in kon meegaan. Dat dat het snelste en beste herstel zou opleveren. Soms is dus het meest productieve dat je kan doen, helemaal niets doen.

Liefs,
Annemie ❤️