Wat doet iemand met een burn-out tijdens de feestdagen?

Ergens in de loop van December 2017, stelde ik mijzelf ook die vraag. Dus ik heb er wel goed over nagedacht.
Feestdagen betekent drukte, véél drukte. En in te lossen verwachtingen. Want voor iedereen moet er wel een perfect cadeautje zijn. En vergeet vooral niet op dát tijdstip op dát familiefeest aanwezig te zijn. Oh, kom zeker niet te laat, want nonkel Huppeldepup eet graag op tijd. Overprikkeling, lawaai, ongezond eten en weinig beweging, joelende kinderen, late avonden, korte nachten, … Gewoon TE veel van dat alles.
Net waar iemand met een burn-out niet tegen kan. Dat vraagt dus wat creativiteit gecombineerd met kwetsbaar durven zijn, en een tikkeltje rebelsheid.

Cadeautjes, daar heb ik in dat bewuste jaar compleet niet aan meegedaan. Ik ging daar echt geen energie in steken, dat ging gewoon niet. Ik heb dat ook zo gecommuniceerd en gezegd dat ik dan ook geen cadeautjes in ruil hoefde. Uiteindelijk had ik toch niks nodig, behalve rust en therapie. En dat komt nu eenmaal niet in een verpakking.
Kerstavond wou ik toch graag meedoen met de familie, hoewel dat dus zeer druk kan zijn. Ik ben dan bij mezelf nagegaan wat er wel zou kunnen. Wat ik nodig had om wel (een beetje) mee te kunnen doen. Mits een aantal voorwaarden dacht ik wel dat dat moest lukken: geen tv, geen muziek, de hele avond mijn oordoppen in om alle geluid wat te dempen en af en toe eens op bed gaan liggen of het blokje rond gaan om wat te bekomen. Zo gezegd zo gedaan, en dat is toen gelukt. Op’t einde van die Kerstavond was ik weliswaar pompaf, maar ik heb wel kunnen meedoen. Victory!

Om de dag nadien (Kerstdag dus) wat te bekomen van de drukte, ging ik toen een serieuze solo mountainbike tocht doen. Dat lijkt voor velen misschien niet zo ontspannend, maar voor mij is dat wel een energiegever. Dat brengt me rust, een leeg hoofd en de natuur zorgt ervoor dat m’n overprikkeling ook terug wat zakt. Door de beweging en het nauw contact met de aarde/modder/bosgrond, geraak ik ook wat meer in m’n lichaam ipv in m’n stresshoofd. Picknick mee, thermos mee, enkel ik, m’n fiets en de natuur. En wat koude wind was ook te gast. Het exact aantal kilometers weet ik niet, maar ik vermoed toch wel een 55-60km. Dit was een stevige tocht en een zeer goed idee, hoewel mijn zitbotjes daar toen in de loop van die 60km wel anders over zijn beginnen denken :-). Ik was zeker niet de enige sporter op Kerstdag. Het viel me op hoeveel mensen er aan’t fietsen, lopen of wandelen waren. Er is dus wel degelijk een alternatief voor het familiefeest. Ik raad het iedereen aan om het ook eens te proberen. Ondertussen is dat voor mij trouwens een traditie geworden. Ook in 2018 en ook dit jaar deed ik een mountainbike tocht op Kerstdag.

Met Oudjaar heb ik toen niks gedaan, ik ben om 22u30 gaan slapen. Ik heb Oudejaarsavond nooit echt een fijne avond gevonden. Ik houd niet zo van die sfeer ‘het MOET plezant zijn’. Iedereen moet zich kapot eten, moet veel drinken, moet zich amuseren, moet vuurwerk fantastisch vinden, moet een hele avond small talk verkopen, moet laat opblijven, … Voor mij voelt dat nogal geforceerd. Uiteindelijk is het een avond zoals alle anderen. Er verandert enkel een getal in een door de mens gefabriceerde jaartelling. Als jij er plezier aan beleeft, dan gun ik je dat natuurlijk van harte. Maar het moet niet, en durf daarin ook goed voor jezelf te voelen wat jij juist wil en daarin je grenzen te stellen.
Ook het jaar nadien, in 2018 dus, liet ik de middernachtgekte aan mij voorbijgaan. Wel zou ik in de toekomst op Oudjaarsavond eens graag mee gaan helpen tijdens het feestdiner van een vrijwilligersorganisatie. Zoals Poverello of iets gelijkaardigs. Als er iemand van jullie dat ooit gedaan heeft of daar meer over weet, stuur me gerust een berichtje.

Op Nieuwjaarsdag ging ik ‘s morgens lopen, en dat was zo fijn dat ik dat het jaar nadien ook deed en ook dit jaar weer van plan ben. Er zijn dan maar weinig mensen op straat en je ziet de wereld als het ware ontwaken in het nieuwe jaar. Een bijzondere ervaring.

Er zijn dus wel degelijk alternatieven, en ook met een burn-out kan je fijne feestdagen beleven. Het vraagt wel wat persoonlijk werk om bij jezelf te gaan voelen wat je nu juist wel kan en wil, en daar dan ook voor te durven gaan staan.

Zit je zelf met chronische stress, met een burn-out of hink je er tegenaan? Als burn-out coach neem ik mensen mee naar buiten de natuur in, om al wandelend aan jouw patronen van die stress en burn-out, en dus aan jezelf en je leven te werken. Iets voor jou?
Stuur me dan een berichtje, en we plannen een gratis intakegesprek.

Meer info en aanmelden kan hier: https://annemiejansen.be/wandelcoaching/