Dat masker laten vallen, je verhaal vertellen, die kwetsbaarheidsdrempel.
Durven vertellen hoe het echt met je gaat, ook als het niet meer gaat. Authenticiteit.

Amai. Een hele opdracht en echt niet gemakkelijk in een wereld vol maskers, en dan heb ik het niet over carnaval.
Ik vertel er wat meer over.

Ik probeerde zelf zo lang mogelijk te ontkennen en te verbergen. Ontkennen tegenover mezelf, in eerste instantie. Kwetsbaar durven zijn stond niet in m’n woordenboek, zelfs niet tegen mezelf. Aan mezelf durven toegeven dat ‘t allemaal niet goed ging. Dat het ronduit verkeerd liep en dat ‘t van kwaad naar erger ging. Dat ik geen controle meer had over m’n leven. Dat ik niet alles kon doen. Die optie, dat paste niet in mijn wereldbeeld. Me dat realiseren was een belangrijke eerste stap.

Het masker afdoen tegenover de buitenwereld was nog een veel meer angstaanjagende stap. Maar toen het allemaal niet meer lukte, was dat een noodzakelijke les om te leren. Er moesten alternatieven gezocht worden en ik had ondersteuning nodig. Ik kreeg huilbuien op het toilet, vloog uit zonder reden en kon gewoon niet meer meedraaien. M’n omgeving voelde dat ook en begon te vragen of alles wel ok was. M’n energiepeil was tegen die tijd zo laag, dat dat masker ophouden ook niet meer ging. Je anders voordoen dan je er vanbinnen bijloopt, kost immers bakken energie.

Maar wat dan?
Het lukte mij in eerste instantie niet om face2face echt eerlijk te zeggen hoe het met mij ging. Dat besloot ik om het neer te schrijven. Het hele verhaal. Wat er zich echt afspeelde, de aanloop daar naartoe en wat er achterzat. Dat ik huilde op ‘t toilet. Dat ik weg wilde van m’n gezin. Dat ik momenten had van onnoemelijke stress met m’n kinderen dat ik gewoon blokkeerde en niet meer wist wat ik moest doen. Dat ik psychologische hulp nodig had. Dat ik aan’t leren was om contact te maken met m’n emoties. Dat ik geregeld paniekaanvallen kreeg. Dat die ooit oh zo sterke Annemie echt wel aan’t instorten was.

Dat verhaal werd uiteindelijk een document van meer dan 5 pagina’s. Het was immers al een tijdje aan de gang, een burn-out krijg je niet van vandaag op morgen. In eerste instantie mailde ik dat door naar een aantal mensen die heel dicht bij mij stonden. Ik had daar al tegen gezegd dat het niet meer ging, maar dat ik er (nog) niet meer over kon zeggen. Dat verhaal delen was een logische, maar beangstigende volgende stap.

Die paar mensen werden wat meer mensen, en nog wat meer. Zo vertelde ik beetje bij beetje m’n verhaal aan m’n omgeving, en mijn toestand op die momen. Met een klein hartje.

Ik kreeg er heel veel hartverwarmende reacties op terug. Plus ondersteuning, hulpaanbiedingen, en energie.
Ja, vooral energie. Want je weet niet hoeveel energie zo’n masker je kost tot dat je’t afzet. En die energie kon ik wel gebruiken :-).

Er is niks mis met kwetsbaarheid. Leren kwetsbaar zijn is een mooie les om te leren. Durven vertellen hoe het echt met je gaat, zonder je daarbij als een slachtoffer te gedragen. Het is juist door onze kwetsbaarheid te tonen, dat we verbinding creëren met anderen. Het toont dat we allemaal mensen zijn en zorgt voor herkenbaarheid. Voor opluchting, want “oef, die struggelt daar ook mee en ik heb dat niet alleen voor”. Het maakt je leven authentieker, je wordt meer jij.

Wil je graag meer lezen over dit thema? Dan raad ik het boek ‘De kracht van kwetsbaarheid’ van Brene Brown aan.
Ga er mee aan de slag!