‘Doen wat de maatschappij van je verwacht. Of niet’.
Iets wat in deze tijden toch weer een hot topic is, en ook één van de belangrijkste lessen die ik leerde na m’n burn-out. Daarom schreef ik er nog eens een stukje over in m’n ‘Dagboek van een burn-out’ reeks. Een reeks van blogposts met m’n eigen ervaringen en het proces dat voorafgaat aan en volgt op een burn-out. Mét de harde emoties en de levenslessen die erbij horen.

Altijd maar blijven doorgaan. Blijven lachen. Klakkeloos overnemen wat anderen denken en doen, omdat je denkt dat dat ‘zo hoort’. Met twee voltijds gaan werken omdat dat nu eenmaal moet. Geen vragen stellen. Op reis gaan zoals de massa. Zoveel te verder zoveel te liever, en daarvan uitgebreid de fun-foto’s delen op sociale media. Jezelf afvragen waarom iedereen 4 dagen Rock Werchter toch zo leuk vindt, maar ondertussen wel blijven meedoen omdat je denkt dat je dat leuk moet vinden om ‘normaal’ te zijn. Veel werken en veel consumeren, want dat doet de economie draaien en dat hebben ze graag. De gangbare systemen en manier van handelen niet in vraag durven stellen. Niet anders durven doen of anders te durven zijn. Niet voor jezelf denken en eigenlijk gewoon niet jezelf durven zijn. Want het is veiliger om tot ‘de massa’ te behoren.

De eerste les die ik leerde nadat m’n burn-out had toegeslagen, was toch wel dat ik echt niet altijd moest doen wat de maatschappij mij voorhield, en dat ik al zeker niet moest voldoen aan al die verwachtingen van de maatschappij.

Als ik daar nu op terugkijk, op die overtuigingen, dan vraag ik me zelfs af wie die maatschappij in mijn ogen eigenlijk was. De regering? Mijn vriendinnen? Unizo? De kranten? De sociale media? Mijn ouders? Het wetboek? Politici? De mensen aan de schoolpoort? Collega’s? Waar had ik dat beeld juist gehaald?

Nu besef ik dat dat m’n eigen projectie was. Een hele hoop overtuigingen en ‘moetes’ die ik had binnengepakt via waarschijnlijk heel wat van de bovenstaande kanalen. De verwachtingen en het ideaalbeeld van de maatschappij waren ook de verwachtingen die ik oplegde aan mezelf. Ik zou zo graag ‘normaal’ zijn. Mij geen buitenbeentje voelen. Doen wat de massa graag doet, meedraaien en meelopen. Wél graag 4 dagen naar Rock Werchter gaan. Dan zou ik erin passen, en erbij horen.

Ik heb me heel lang abnormaal gevoeld. Omdat veel zaken waar ‘de massa’ zo hoog mee oploopt, mij weinig tot niks zeggen. Of slechts in een beperkte hoeveelheid. Vele van die zaken die als ‘normaal’ worden beschouwd in de maatschappij, voelen voor mij ook totaal niet correct aan. Ik hoef geen dingen te doen die ik niet wil. Ik hoef niet voltijds te werken tot aan m’n pensioen of tot ik erbij neerval, omdat dat nu eenmaal de norm zou zijn. Ik mag een dag verlof nemen om helemaal niets te doen. Ik hoef me niet buitenaards te voelen als ik niet zo geïnteresseerd ben in auto’s of de nieuwste elektronica. Ik mag reizen op m’n eentje en op mijn simpele manier. Ik ben niet raar of onvoorzichtig of abnormaal, wanneer ik me als vrouw alleen niet angstig voel in een bos. Ik mag de nood voelen om af en toe alleen te zijn. Het is ook helemaal oké om een afspraak af te zeggen en in plaats daarvan een avondje alleen met m’n boek in de zetel door te brengen.

Ik heb mij al heel m’n leven lang ‘anders’ gevoeld, alsof ik hier niet thuishoor. Nog steeds trouwens, al vormt dat nu geen probleem meer. Ik heb lang gedacht dat ik een introvert iemand was. Omdat ik wel wat verlegen overkom, en graag tijd alleen doorbreng. Ondertussen weet ik dat ik eigenlijk wel extravert ben, maar dat ik door m’n hoogsensitiviteit nu eenmaal meer recuperatietijd nodig heb. Dat valt nu eenmaal niet te forceren, wat de maatschappij of wie dan ook daar ook over mag denken. Zowel hoogsensitiviteit als introvertie hebben heel mooie kanten. ‘Anders zijn’ heeft heel mooie kanten. De wereld zou er toch maar saai uitzien als iedereen hetzelfde was, niet?

Waardevolle dingen ontstaan uit ‘anders zijn’. Het ‘anders zijn’ zorgt vaak voor een soort van pionierswerk, waardoor er een betere wereld kan gecreëerd worden. Vanuit liefde, met respect voor andere mensen, voor dieren, voor planten, voor de natuur en voor de planeet. Want als je je soms niet thuis voelt in deze wereld, dan zou het wel eens kunnen zijn dat je hier bent om een nieuwe en betere versie ervan te helpen creëren :-).

Liefs,
Annemie