Ik dacht dat ik gek werd, en wou dat graag terug weg, die ‘spirituele brol’.

Ik was vroeger geen spiritueel iemand.
Totaal niet.
Ratio en denken, analyseren, logica, … dat was alles wat de klok sloeg. Was het niet wetenschappelijk, dan was het kwakzalverij en bullshit.

Tot het dat niet meer was.
Tot ik ineens te maken kreeg met wat men noemt ‘een spiritueel ontwaken’.
Heftig wel ja.

Het begon met een boek. Zo het type boek dat mij gevonden had in plaats van andersom, geheel ‘toevallig’ :-). Ik had ook net een vrij grote emotionele blokkade uit het verleden opgeruimd, dat speelde gegarandeerd ook mee. Ik kwam dichter bij mijn kern.
‘De Vlindertuin’ van Hans Peter Roel was dat boek, een fictieboek. Het ging over een koppel dat hun zoontje verloor. Om dat verlies te verwerken kwamen ze uiteindelijk in Schotland bij een soort druïde terecht, die hen heel wat leert over de ‘Zielenwereld’ en hoe die juist werkt. Met een heleboel natuurwijsheid in geuren en kleuren daarbij.

Naar aanleiding van dat boek schoot er bij mij (wat ongewild, it just happened) een bepaald denkproces in actie.
‘Zou dat echt waar kunnen zijn?’
‘Wat als dat nu echt waar was?’
‘Wat komt er na de dood?’
‘Wat met al die energievelden en andere zaken die we niet kunnen verklaren?’
‘Wat doen wij hier eigenlijk op deze planeet, in het leven?’
‘Wat zijn die zielen, blijft dat eeuwig bestaan?’

Ik begon daar dus over na te denken. Ik begon mezelf vragen te stellen. Ik begon er zelfs wat in te geloven. Alles wat ik voordien als bullshit gelabeld had, werd ineens mogelijk.

Voor een (toen) rationeel iemand zoals ik, was dat allemaal nogal veel. Ik kon zelf niet geloven dat ik allemaal in van die dingen begon te geloven en werd heel angstig.
Mijn rationeel brein ging helemaal in weerstand. Dit was ik helemaal niet! Had er misschien iemand iets in mijn tassen thee gedaan?
Ik wou dat graag terug weg, al die spirituele brol. Help!

Toen dacht ik echt dat ik gek aan’t worden was, dat iemand die gedachten in m’n hoofd gestoken had. Het kon toch echt niet zijn dat iemand zoals ik die onzin geloofde. Ik durfde dat tegen niemand zeggen. Zelfs niet tegen m’n vriend of tegen m’n therapeute.

Maar het gevoel dat ik gek aan’t worden was, werd zo erg dat ik op den duur wel moest. Ik voelde me helemaal klaar om opgenomen te worden in de psychiatrie.

Wat bleek?
Ik moest helemaal niet naar de psychiatrie.
Dergelijk fenomeen is blijkbaar niet zo abnormaal. Zeker na het doorbreken van grote blokkades uit het verleden. Er is zelfs een naam voor: een plots spiritueel ontwaken.

Een opluchting, dat wel.
Maar hoewel de buitenwereld mij dan misschien niet gek verklaarde, zelf deed ik dat nog altijd wel.

Vanaf die moment bleef de ‘spirituele brol’ (zoals ik dat toen nog noemde) toch terug op mijn pad komen. Ik bleef dat ik eerste instantie negeren.
Maar zoals dat wel meer gebeurt met zaken die je wegstopt, kwam ik dat toch terug tegen. Dus dat bleef botsen.
Het werd me dan toch duidelijk dat die spirituele kant toch ook een deel van mij was, en dat ik dat moest leren aanvaarden. Tijdens dat hele proces heeft m’n hoofd mij zeker 100x gek verklaard 🙂

Ondertussen is dat echt mijn tweede natuur geworden.
Ondertussen vraag ik regelmatig signalen aan het universum en leef ik met de wet van aantrekking.
Ik praat met planten, bergen en bomen en gebruik natuurlijke energievelden voor heling en persoonlijke groei.
Ik leerde te leven met mijn herinneringen uit vorige levens en voel zielsverwantschappen in verschillende graden haarfijn aan.
Ik vertrouw nu enorm op mijn intuïtie, ook als die niet overeenkomt mijn mijn ratio of met de wetenschap.
Ik vraag vaak hulp aan de natuurgeesten en krijg geregeld boodschappen door van moeder Natuur.
Ik kijk nu naar de spirituele betekenis van lichaamssignalen en ziektebeelden als weerspiegeling van de ziel, in plaats naar enkel de fysieke.
Ik voel sterk de energetische waarde of het energetisch veld van voedingsmiddelen, dieren of bepaalde plaatsen.

Spiritualiteit is 100% de natuur.
Ik durf mezelf nu gerust een moderne heks noemen.

Voila, dat is eruit 🙂

Zit er voor jou iets herkenbaars in mijn verhaal?
Deel gerust jouw kennismaking met spiritualiteit in de comments!