Regelmatig krijg ik de vraag of ziektes ook een energetische component hebben, net als mensen, dieren… Wat is bijvoorbeeld de rol van virussen en bacteriën binnen het ruimer geheel, waarom worden we ziek en wat wilt het universum ons daarmee vertellen? En bestaat het coronavirus wel echt?

Hier wil ik graag even dieper op ingaan in deze blog.

Wat is een virus of bacterie?

virus microscopischEnerzijds heb je de aardse of fysische invulling of realiteit van een virus of bacterie, dat wat op microscopisch niveau zichtbaar wordt voor het blote oog.

Maar daarnaast is een virus of bacterie een stukje energie, een zieltje om het anders te zeggen. Want alles heeft een ziel. Ook virussen en bacteriën.

Wat we benoemen met de woorden virus of bacterie is – net zoals ons lichaam een fysische uiting van onze ziel is – een fysische uiting van de ziel ervan.

Een virus is dus kort gezegd hetgeen we met de microscoop kunnen waarnemen en is de fysische weerspiegeling van de energetische tegenhanger.

Het doel van virussen en bacteriën

Een virus of bacterie heeft een energie en dat betekent dat het ook een bepaald doel heeft. Maar wat is dat doel dan?

Over het algemeen worden ziektes door de mens natuurlijk als iets slecht gezien, iets wat ons ziek maakt. Maar dat klopt niet helemaal.

De natuur zou immers geen ziektes maken als daar geen goede intentie aan verbonden was. De bedoeling is altijd groei: bijvoorbeeld iets opruimen of bepaalde emoties losmaken.

Hoe zit het dan met ziek worden? Wat je daarover moet weten is dat een bacterie of virus nooit tot uiting zal komen als het niet met een bepaald deel van jou resoneert. Er is dus altijd een bodem nodig, als het ware.

Daar bedoel ik mee dat er een match moet zijn tussen wat jij nodig hebt, bijvoorbeeld dat er bij jou iets moet opgeruimd worden, en wat het virus of de bacterie wilt bereiken.

Als er bij jou dus niets moet losgemaakt of opgelost worden, zal je niet ziek worden wanneer je in contact komt met een bepaald virus of bacterie.

Daarnaast heeft een virus of bacterie ook altijd een collectieve rol. Wanneer een grote groep mensen over een bepaalde periode ziek worden, zoals nu het geval is, treden er immers bepaalde collectieve veranderingen op, die nodig zijn.

Als je ziek wordt, doe je dus niet alleen persoonlijk ‘opkuiswerk’, maar ook collectief werk.

Dat betekent ook dat wanneer een virus of bacterie ‘uitsterft’, het zijn doel bereikt heeft en de mens niets meer bij te brengen heeft. De collectieve groei is dan met andere woorden voltooid.

Maar eigenlijk geloof ik niet dat een virus of bacterie echt kan uitsterven, want het betekent eigenlijk gewoon dat het zijn werk gedaan heeft binnen het groter geheel. Maar op microscopisch niveau, kan zo’n ziekte wel nog hier en daar aanwezig zijn natuurlijk, maar dan met een veel zwakkere energetische tegenhanger.

Voorbeeld 1: herpes

herpesIk heb zelf vroeger wat last gehad van herpes, met vervelende koortsblaasjes. En ik kwam toen ik contact met heel wat mensen die dit nooit overkregen. Hoewel gezegd wordt dat herpes zeer besmettelijk is en je dus het contact met mensen die besmet zijn moet vermijden.

Welke rol speelt herpes dan? Bij mezelf was het zo dat ik mensen niet altijd op afstand kon houden, waar nodig. Ik kon mijn grenzen dus niet altijd goed afbakenen. En dus deed het herpesvirus dat werk voor mij: het zorgde ervoor dat mensen iets meer op afstand bleven door iets te creëren wat een zekere afschuw opwekt.

Waar je koortsblaasjes krijgt, dat heeft dan weer te maken met de relatie met je moeder. Die koortsblaasjes krijg je met name doorgaans op je lippen.

Opvallend was dat mijn toenmalige vriend zich daar destijds niets van aantrok, en hij heeft ook nooit koortsblaasjes ontwikkelt. Wat betekent dat? Opnieuw: het virus kon zich nergens aan ‘vastzetten’ bij hem, omdat het niet resoneerde met hem. Er moest dus niets opgelost worden op energetisch niveau.

Voorbeeld 2: de ziekte van Lyme

Een tweetal jaar geleden liet ik bloed afnemen en toen bleek dat de bacterie van de ziekte van Lyme aanwezig was. Ik had daar toen op voorhand al een aanvoelen over, dus ik was niet verbaasd toen de dokter dit vertelde.

Maar naar mijn aanvoelen resoneerde die ziekte toen niet met mij. Ik wist dus dat die mij niet kon raken. Ik kreeg toen van de dokter advies om antibiotica te nemen. Toen heb ik getwijfeld. Want antibiotica is op zich niet zo invasief. Maar ik heb toen toch de keuze gemaakt om geen medicatie te nemen.

En dit puur op het vertrouwen dat ik had in mijn eigen intuïtie, en ook vanuit een diep vertrouwen in de natuur. Ik geloof immers stellig dat als de ziekte tot uiting zou komen, dit betekende dat dit me iets goed zou bijbrengen.

En wat bleek: ik heb niets gemerkt van de ziekte en mijn lichaam heeft dit blijkbaar gewoon vanzelf opgeruimd. Zonder meer.

Bestaat het coronavirus echt?

Deze vraag is me al verschillende keren gesteld. En de vraag die ik me dan steeds stel is ‘waarom stel je die vraag?’ Het lijkt wel of veel mensen hebben het gevoel dat ze in de maling genomen worden. Ze denken dat hen iets wijsgemaakt wordt.

Dat is eigenlijk een verkeerde instelling, want of je het nu kan waarnemen onder de microscoop of niet, de energie van het coronavirus bestaat wel degelijk, los van de fysische realiteit. Het is een concept, er is een woord aan gegeven, wat betekent dat de term energetisch beladen is.

Denk aan het woord geluk of gewoonte. We weten allemaal wat dat is, zonder dat het iets fysiek tastbaar is. Zo is het ook voor ziektes als het coronavirus.

En wat zou het voordeel zijn, moest ik de boodschap geven dat het coronavirus niet bestaat, vraag ik me dan gelijk af. Zou dat dan betekenen dat bepaalde groepen als boemannen kunnen bestempeld worden: zij die wel ‘geloven’ in het coronavirus? Wat zou je dat dan opleveren?

Dus ik wil je vooral aanzetten tot reflectie. Waarom is die vraag belangrijk voor jou? Kan je daarover reflecteren naar binnen toe, dus aan zelfreflectie doen? Misschien kom je zo wel tot een heel andere conclusie.

De betekenis van de symptomen van het coronavirus

buikpijn coronaOok is me de vraag gesteld hoe het komt dat corona zich op de zintuigen zet. Het antwoord daarop is eigenlijk heel logisch. Want wat gebeurt er wanneer je zintuigen minder goed werken, dan ga je je naar binnen keren. Het doel van die symptomen is dus om aan zelfreflectie te doen.

Ikzelf heb even geleden ook corona gehad. Wat ik toen niet heb meegemaakt is dat mijn smaak en geur verdween, zoals veel mensen ervaren. Bij mij was dat dus niet nodig, omdat het virus ‘wist dat ik sowieso wel naar binnen ging keren.

Wat dan met de darmen? Om te beginnen is het belangrijk om te beseffen wat een spijsverteringsstelsel op energetisch vlak weerspiegelt. De rol van de darmen is tweedelig: zaken die nodig zijn, worden opgenomen en de rest wordt losgelaten.

Wanneer het coronavirus op je darmen een effect heeft, dan wil dat zeggen dat er in dat verwerkingsproces iets misgaat of vastloopt. Het betekent dat er iets nodig is in dat gebied en dat daar iets moet opgeruimd worden. Misschien eet je bijvoorbeeld niet zo gezond?

De energetische veranderingen

Ik heb heel sterk het aanvoelen dat de energie van het coronavirus veranderd is sinds de eerste uitbraak. Er zijn varianten, zoals de deltavariant en omikron. Maar over dat wetenschappelijke aspect wil ik het hier niet hebben. Wel over het energetische natuurlijk.

In het begin – in het eerste anderhalf jaar – had ik niet het gevoel dat wat het virus kwam doen op aarde bij mij ging resoneren. Tot daarna – toen ik merkte dat mensen rondom mij, met een andere energie – het ook begonnen te krijgen, waaronder ikzelf.

En toen voelde ik het aan als een shift, als een verandering van de energie van het coronavirus. En toen leek het alsof dit iets anders kwam opruimen – een ander soort kwetsuur, die vooral bij wat ik de lichtwerkers noem aanwezig is.

Bij mij heeft dat bijvoorbeeld een shift van het donker naar het licht gebracht. Het kijken naar de pandemie vanuit een heel andere en positievere insteek dus.

Wat met andere ziektes?

Wat ik hier vertel, geldt voor alle ziektes, niet alleen voor ziektes die door virussen en bacteriën worden veroorzaakt. Hoewel de collectieve component wel beperkt is tot deze twee.

Denk aan hielspoor. Dat wordt veroorzaakt door hoe je in het leven staat en beweegt. Hier heb ik zelf last van gehad vroeger. Maar ook dit zou je ook op een hoger niveau kunnen benaderen: als je hier last van krijgt, moet je het zien als een reflectie van de nood aan groei bij jezelf.

Wat kan je uit dit alles leren?

Als je op de manier die ik net beschreef naar ziektes kijkt, werkt dat geruststellend. Want het betekent dat je niet bang moet zijn om ziek te worden. Want als je ziek wordt, dan zorgt dit voor groei, en als dat niet nodig is, dan zal je perfect gezond blijven.

Hetzelfde geldt op collectief niveau: als er ziektes de ronde nodig, is er groei nodig bij meer mensen, dus op een hoger niveau.

Heb je nog vragen of opmerkingen? Contacteer me dan zeker via mail, WhatsApp of Messenger.

Deze blog is uitgeschreven door copywriter Chloë De Raedt, en is gebaseerd op mijn Instagram-live, die je hier kan herbekijken.